Tiku ishte një orë muri në dhomën e Anës. Çdo ditë, Tiku bënte tik-tak, tik-tak pa pushim.
Një ditë, Tiku u lodh. "Pse duhet të punojë gjithmonë? Askush nuk më falënderon. Ana vetëm shikon telefonin për orën!"
Kështu, Tiku vendosi të ndalonte. Akrepat u ndalën në 3:00.
Por diçka e çuditshme ndodhi — koha nuk ndaloi! Dielli perëndoi, hëna doli, Ana shkoi për gjumë, dhe dita tjetër filloi — ndërsa Tiku ende tregonte 3:00.
"Prit... koha vazhdon pa mua?!" tha Tiku i shokuar.
Po. Zogjte këndonin si gjithmonë. Fëmijët shkonin në shkollë si gjithmonë. Stinët ndryshuan si gjithmonë.
Tiku e kuptoi: "Koha nuk varet nga unë. Unë thjesht e bëj të dukshme."
Ai rifilloi punën — tik-tak, tik-tak — por tani me krenari, duke ditur se puna e tij ishte ta bënte kohën të lexueshme për Anën.
Çdo punë ka vlerë, edhe kur askush nuk e vëren. Vazhdo të bësh të mirën — bota ka nevojë.
✦ Mbaroi ✦