Në një kopsht të lulëzuar, jetonte një bletëz e vogël që quhej Mia. Mia ishte bletëza më e gëzueshme në të gjithë kosherën. Çdo mëngjes, ajo dilte fluturimthi dhe i uronte mirëmëngjes çdo luleje.
"Mirëmëngjes, lule e kuqe!" këndonte Mia. "Mirëmëngjes, lule e verdhë! Sa e bukur je sot!"
Lulet çelej akoma më shumë kur Mia kalonte pranë tyre, sepse asnjë nuk u kishte thënë ndonjëherë se ishin të bukura.
Por një ditë erdhi era e fortë dhe shi i madh. Shumë lule u mbyllën dhe shpresat e kopshtit u errësuan. Mia ishte e trishtuar.
Si mund ta ndihmonte? Filloi të punojë pa pushuar — mblodhte polën nga lule tek lule, duke i ndihmuar të rilindin. Mia harroi të hante dhe të pushonte. Punoi gjatë gjithë ditës.
Kur dielli perëndoi, kopshti ishte plot lule të reja, akoma më të bukura se më parë.
Lulet e falënderuan Mian me aromen e tyre më të ëmbël. Bletët e tjera të kosherës morën mjaltin më të shijshëm ndonjëherë.
Dhe Mia kuptoi: gëzimi i vërtetë vjen kur punon me zemër për të tjerët.
Mësimi: Kur e kujdesesh botën rreth teje, bota të kujdeset edhe ty!
✦ Mbaroi ✦