Luani Arta flinte nën hijen e pemës kur ndjeu diçka të vogël duke vrapuar mbi kurrizin e tij. Ishte Miu — një miush i vogël gri me bisht të gjatë.
"Falje, falje!" kërceu Miu. "Nuk e pashë ku shkoja!"
Luani e kapi Miun me shputën e tij të madhe. "Hmm... do të ha mua sot." "Të lutem, liromë!" u lut Miu. "Një ditë do të të ndihmoj edhe unë."
Luani qeshi. "Ti? Miushja e vogël do të ndihmojë luanin? Ha-ha!" Por e liroi, sepse qeshja ia kishte shtrirë njërën shputë.
Javë më vonë, Luani ra në grackën e gjuetarëve — një rrjetë e madhe litar. Sa herë që shtrihej, litarët shtrëngoheshin më shumë.
Miu e dëgjoi britmën. E gjeti Luanin dhe filloi të gërryjë litarët. Dhëmbët e vegjël punonin shpejt — cop-cop-cop — dhe litarët u prenë njëri pas tjetrit.
Luani doli i lirë. "Ti... ti më shpëtove!" tha Luani i habitur.
"Të kisha thënë," tha Miu me buzëqeshje të vogël. "Asnjë nuk është shumë i vogël për të ndihmuar."
Mësimi: Madhësia nuk ka rëndësi. Zemra e mirë dhe guximi ndihmojnë çdo herë.
✦ Mbaroi ✦