Dini donte të bëhej kalorës. Por ishte tepër i shkurtër dhe tepër i hollë. Kalorësit e tjerë ishin të lartë si pemë dhe të fortë si gurë.
"Kurrë nuk do bëhesh kalorës," i thoshin. "Ik e loz me kukullat!"
Por Dini kishte marrë vendim. Filloi të stërvitej çdo ditë. Jo me shpatë — ai nuk kishte — por me diturinë. Lexonte libra rreth kafshëve, bimëve, historisë. Mësonte gjuhë të reja. Zgjidhte enigma.
Njëherë, dragoni i zi i malit filloi të terrorizonte fshatrat. Kalorësit e gjatë dhe të fortë u dërguan shumë herë me shpata të ndritshme. Asnjë nuk u kthye.
Dini shkoi vetë. Pa shpatë.
Kur gjeti dragonin, pa se ishte duke vuajtur — kishte gjemb të madh të ngulur në këmbën e tij të pasme.
Dini iu afrua ngadalë. "Mos ki frikë," tha ai qetë. Hoqi gjembën me duart e tij. Dragoni ulëriti nga dhimbja — dhe pastaj u qetësua.
Dragoni u largua duke fluturuar, duke mos lënduar askënd tjetër.
Kur Dini u kthye në fshat, e pyetën: "Ku është shpata jote?" "Nuk kisha nevojë," tha Dini. "Kisha diçka më të mprehtë — të kuptuarit."
Mësimi: Mençuria dhe dhembshuria janë armët më të fuqishme të gjitha.
✦ Mbaroi ✦