Thuhej se në qendër të kopshtit të fshatit kishte një pemë lisi të vjetër shtatëqindvjeçare, dhe se kush zinte gjethe të saj kur binte, mund të bënte një dëshirë.
Fatosi dëshiroi ar. Gjethen ra — asgjë ndodhi. Suela dëshiroi të ishte shumë e famshme. Gjethen ra — asgjë.
Pastaj erdhi Timi, një djalosh i thjeshtë me pantallona të grisura nga luajtja. Timi uli sytë drejt pemës dhe mendoi gjatë.
"Dëshiroj që nëna ime të jetë e lumtur," tha ai me zë të ulët. "Ka punuar shumë vite dhe ka buzëqeshur pak."
Gjethen ra — dhe befas, pranë pemës u hap një lule e kuqe e bukur. Timi e mori dhe ia çoi nënës.
Nëna e tij, kur pa lulen, u çudit. "Kjo është lule e lisit — del vetëm një herë në shtatëdhjetë vjet! Ku e gjete?"
Timi tregoi historinë. Nëna qau nga gëzimi dhe e përqafoi fort.
Dhe kjo ishte dëshira e vërtetë e plotësuar: jo ar, jo famë — por ngrohtësia e një përqafimi dhe lotët e lumturisë.
Mësimi: Dëshirat më të vërteta janë ato që burojnë nga zemra, jo nga lakmia.
✦ Mbaroi ✦