Fshati i Gurit Bardhë kishte humbur dritën elektrike pas stuhisë. Ishte natë e zezë dhe fëmijët ishin të frikësuar.
Por Nana Drita, nëntëdhjetë vjeçare, nuk u trondit aspak.
"Ejani tek unë," u tha fëmijëve. Ata u grumbulluan rreth saj në dhomën me kamin.
Nana ndezi qiriun e parë. Pastaj të dytin. Pastaj të tretin.
"Nana, pse ke kaq shumë qiri?" pyeti Klara, e mbesja e vogël.
"Sepse e di se dritat shuhhen," tha Nana me buzëqeshje. "Por gjithmonë kam ditur: errësira nuk është gjë për t'u frikësuar. Është vetëm mungesë e dritës. Dhe dritën e krijojmë ne."
Fëmijët u ulën rreth qirijve. Nana filloi të tregojë histori nga rinia e saj — histori pa drita elektrike, pa telefona, pa televizorë.
Histori ku fëmijët krijonin lojërat e tyre, ku familja rrinte bashkë dhe fliste.
Kur dritat u ndezën sërish, fëmijët u ankuan: "Ah, kaq shpejt?" Nana qeshi: "Tani e dini. Lumturia nuk vjen me prizë."
Mësimi: Gjërat e thjeshta — historia, drita e qiriut, familja — janë ato që mbeten të paharruara.
✦ Mbaroi ✦