Landi kishte katër vjeç kur pa për herë të parë detin e ngrirë. Ishte mëngjes i hershëm dimri dhe i gjithë horizonti ishte i bardhë.
"Ku shkoi deti?" pyeti ai babin. "Nuk shkoi. Po fle," tha babi.
Landi mendoi — deti fle? Kjo nuk kishte kuptim. Ai dëgjoi: asnjë valë. Pa: asnjë lëvizje. Ishte si xham i madh i vjetër.
"A mund ta zgjojmë?" pyeti Landi. Babi u ul pranë tij. "Mund ta dëgjojmë. Vëre veshin."
Landi preku akullin me vesh. Dhe atëherë dëgjoi — tinguj të largët, tik-tik-tik, si zemra e detit duke rrahur poshtë.
"Rreh!" thirri Landi. "E dëgjoj zemrën e tij!"
Babi buzëqeshi. "Saktë. Jeta vazhdon edhe poshtë akullit — peshqit, bimët, uji i gjallë. Dimri nuk i vret — i pret."
Landi qëndroi gjatë aty, me veshin mbi akull, duke dëgjuar botën e fshehur poshtë sipërfaqes.
Dhe kuptoi: gjërat që nuk i sheh gjithmonë, ekzistojnë. Duhet vetëm të dëgjosh me kujdes.
Mësimi: Bota ka shumë gjëra të fshehura. Kurioziteti dhe durimi i zbulojnë ato.
✦ Mbaroi ✦