Ani, gjashtë vjeçe, gjente gjithmonë gjëra të çuditshme. Kishte sy të mprehtë si shqiponja dhe kuriozitetin e maces.
Një ditë, pranë lumit, gjeti një gur të vogël të kuq me shkëlqim të çuditshëm. Kur e mbajti, guri u ngroh.
"Çuditshëm," tha Ani dhe e futi në xhep.
Gjatë ditës, Ani vuri re diçka: guri ngrohej çdo herë kur ajo po mendonte diçka të mirë. U ndez kur ajo ndihmoi macin kur ra. U bë i ftohtë kur u mërzit pa arsye.
"Guri ndjeu ndjenjat e mia!" mendoi Ani. Ia tregoi gjyshes. Gjyshja e mori gurin, e preku, e vëzhgoi me kujdes.
"Ky gur nuk ka magji, Ani," tha gjyshja. "Është gur i zakonshëm lumi." "Por ngrohet!" protestoi Ani.
Gjyshja buzëqeshi. "Duart e tua e ngrohën. Ndjenjat e tua e ngrohën. Magjia është tek ti, jo tek guri."
Ani mendoi gjatë. Pastaj vendosi ta hidhte gurin sërish në lumë — ku ta gjente fëmija tjetër kurioz.
Mësimi: Magjia nuk gjendet jashtë nesh. Qëndron brenda çdo njeriu të mirë.
✦ Mbaroi ✦