Në kutinë e ngjyrave jetonin dymbëdhjetë laps ngjyrash. Të gjithë ishin krenarë — përveç kafit.
"Askush nuk më zgjedh," thoshte kafi me trishtim. "Të gjithë duan të kuqen, blunë, jeshilen. Unë jam vetëm... kafe."
Një ditë, kafi u fsheh në fund të kutisë. "Do shohin nëse u mungoj," mendoi.
Vajza e vogël filloi të vizatonte. Bëri qiellin blu, barin jeshile, diellin e verdhë... por kur donte të vizatonte pemën?
"Ku është kafja?" pyeti ajo. "Pa kafe, nuk bëhet trungu i pemës!"
Pastaj donte të vizatonte kashtoren — pa kafe! Pastaj dheun — pa kafe! Pastaj arushin — pa kafe!
"Kafe, ku je?" thirri vajza. "Pa ty nuk përfundoj dot vizatimin!"
Kafi doli nga fshehja, i emocionuar. E kuptoi: edhe ngjyra më e thjeshtë është e pazëvendësueshme.
Çdokush ka rolin e vet. Bota nuk do ishte e plotë pa ty.
✦ Mbaroi ✦